Dolce & Gabbana - kocham Was jak Italię!

Niezmiennie, od kilku sezonów zachwycam się kolekcjami duetu Dolce & Gabbana. Nie od końca mieszczą się one w mojej estetyce - ostatnio utrzymane są w duchu, który dość karkołomnie można określić jako barokowo-bizantyjski, są pełne przepychu i blasku, wręcz kapią od ozdób, złoceń i ornamentów, ale mają w sobie tyle temperamentu, radości życia i sycylijskiego słońca, że oczu nie mogę od nich oderwać :)  

No, po prostu są dla mnie kwintesencją pięknej Italii (dokładniej rzecz biorąc Sycylii), a oglądanie strony i kolekcji Dolce & Gabbana zawsze poprawia mi humor, zwłaszcza, kiedy za oknami szaro i depresyjnie :)  

Dolce & Gabbana, Fall 2013, RTW
zdjęcia z: www.style.com

Ciekawe jest to, w jak łatwy i naturalny sposób projektanci łączą sferę sacrum i profanum - inspirują się żywotami świętych oraz religijnymi motywami z historycznych, sycylijskich mozaik  i właściwie bezpośrednio przenoszą je materiały, w efekcie czego wizerunki świętych widnieją sobie - jak gdyby nigdy nic - na sukienkach, tunikach torebkach..:) Mało tego, ciuchy te prezentowane są potem w kampanii reklamowej na przepięknych, zmysłowych modelkach, wystylizowanych na młodą Sophię Loren.. Zresztą, co tu dużo mówić - gwiazdą tych kampanii jest Monica Bellucci (ona akurat przypomina swoją bohaterkę z filmu "Malena")! A sama kampania reklamowa, to jakby zatrzymanie w kadrach, obrazy z codziennego życia Sycylijczyków, gdzie sfery życia rodzinnego, towarzyskiego, uczuciowego i religijnego przenikają się bardzo mocno i mieszają ze sobą,  i nic nie jest tabu..

Można w sumie stwierdzić, że to dość  łatwe i tanie chwyty na wypromowanie marki - najpiękniejsze modelki, fantastyczne krajobrazy, dość wyzywające projekty na granicy kiczu, jawna w kontrowersja w postaci użytych motywów religijnych - tylko że patrząc na to wszystko, jakoś nie odczuwa się niesmaku.. Zamiast tego, widzimy radość życia, pasję, emocje i nie słychać, żeby ktokolwiek przeciw tym kolekcjom protestował, Watykan jakoś nie grzmi, kościół prawosławny też nie :) 

Poza tym, nikt przedtem chyba nawet nie pomyślał, że motywy religijno-historyczne mogą tak pięknie zafunkcjonować w życiu codziennym (oczywiście tych, których stać na zakupy u D&G:)), że święci nie muszą potrzeć na nas tylko i wyłączenie  z góry swojego majestatu i mogą nam towarzyszyć w codziennych, przyziemnych sprawach. Z drugiej strony ich wizerunki rozpropagowane w takich miejscach, o jakich świętym się nawet nie śniło, mogą też zachęcać do poznawania bliżej ich samych i historii..

A Historia Sycylii jest bardzo burzliwa i delikatnie mówiąc urozmaicona. W VII wieku p.n.e. była świetnie się rozwijającą, dobrze prosperującą kolonią grecką  (głownie za sprawą takich miast jak Syrakuzy, Katania i Mesyna). Około roku 400 p.n.e do akcji wkroczyła Katragina i grecko-kartaginskie wojny o panowanie nad Sycylią trwały aż III w. p.n.e, kiedy to do konfliktu włączyła się Republika Rzymska i w 215 r. p.n.e. stała się jedynym właścicielem wyspy, a Sycylia jedną z prowincji rzymskich.
W V wieku n.e. władzę na Sycylia zdobyli Wandale, następnie Ostrogoci, a w 535 r. została wcielona do Bizancjum. W IX Sycylię podbili Arabowie, a z ich rąk przejęli ją Normanowie... W dalszą (a raczej bliższą) historię nie będę się już tutaj zagłębiać, ale gdyby nie Dolce & Gabbana, to raczej nie zajmowałabym się tym w ogóle:) Historie świętych sycylijskich to również  fascynujące historie, pełne miłości, pasji, nierzadko przemocy i niespodziewanych zwrotów akcji.  Projektanci poświęcili im na swojej stronie specjalny cykl! Dla mnie to fantastyczna sprawa! Trzeba się było tylko odważyć i nie mieć niepotrzebnych uprzedzeń, ale też trzeba było mieć wizję, w jaki sposób te wszystkie elementy różnych kultur, tradycji i naleciałości połączyć i oddać w swoich projektach. Nabrałam jeszcze bardziej chęci, żeby pojechać na Sycylię i zobaczyć te wszystkie cuda na własne oczy i w oryginale:) Jak wiadomo podróże kształcą, a moda może je inspirować (i na odwrót oczywiście:)).

Gwoli sprawiedliwości trzeba dodać, że podobnych chwytów (z wizerunkami Jezusa i Matki Boskiej) próbował już z dekadę temu nasz rodak Arkadius - ale oczywiście nie miało to takiego wdzięku, osadzenia, było dość siermiężne i nastawione tylko i wyłącznie na skandal,  no i zakończyło się klapą..

Oprócz tych pełnych przepychu projektów, Dolce & Gabbana mają w swoich kolekcjach też linie skromniejsze, utrzymane w stylu retro, nawiązujące do poetyki włoskiego neorelizmu, wykonane z tweedu, czy tradycyjnej, czarnej koronki sycylijskiej.

I właśnie niedawno uświadomiłam sobie, że sukienkę z czarnej koronki, całkiem w stylu Dolce & Gabbana, posiadam przecież  w swoim sklepie. Sukienka ozdobiona jest dodatkowo pięknie połyskującymi, czarnymi cekinami i idealnie nada się na karnawał (na sylwestra jakoś się nie załapała)..  Sama w sobie jest dosyć strojna i ozdobna, dlatego fajnie wygląda skontrastowana z utrzymanym w męskim w stylu, prążkowanym żakietem - całość zyskuje odrobinę paryskiego sznytu.  

Koronkowo-cekinowa sukienka vintage
Smokingowy żakiet Betty Barclay, sh
Cienki, skórzany pasek w egzotyczną fakturę, vintage
(Przepraszam, za zakłócenia w polu widzenia, ale w domu króluje jeszcze choinka:))

Sukienka "wisiała" w sklepie dobrych parę lat i jakoś nikt się nią nie zainteresował, ale teraz już za późno - moja ci ona i basta!:) 

Do sukienki i żakietu dobrałam srebrne pantofle w wężowy wzór, na platformie (ślubne:)), oraz srebrne, ażurowe kolczyki -  komponujące się z fakturą sukienki i też trochę nawiązujące do projektów Dolce & Gabbana.

Srebrne platformy Zara (kupione 8 lat temu, więc już chyba vintage;))
Kolczyki Wallis, przecena
Czerwony lakier - OPI ("An Affair in Red Square":))

Skórzana kopertówka, vintage

Dolce & Gabbana, Fall 2013, RTW, Spring 2014, RTW
zdjęcia z: www.style.com

Jeszcze jeden rzut oka na kolekcję wiosenną - widać, że tym razem projektanci nawiązywali do motywów grecko-rzymskich:

aż chce się żyć..:)  (zdjęcia z www.style.com)

i...

zdjęcie stąd

AMEN