Koszulka zwana Pożądaniem, czyli w poszukiwaniu paryskiego stylu..

Zajmując się od dłuższego czasu ciuchami, a ostatnio będąc nawet szafarką, zastanawiam się oczywiście nad swoim stylem. Nie tyle nad tym, jaki on jest, ale jaki by był, gdyby był..  Wiem, że na pewno nie byłby to styl boho, hippie, etno, retro, glamour, klasycznie elegancki, streetowy, rockowy, miejski, casualowy... Długo mogłabym wymieniać rozmaite kierunki ciuchowe i chyba w żadnym do końca bym się nie widziała.

Ale – gdyby tak wziąć miarkę basicowej klasyki, dołożyć drugą w stylu militarnym lub zaczerpniętą z męskiej szafy, złagodzić ciekawą biżuterią, uszlachetnić dodatkiem vintage, doprawić szczyptą czegoś specyficznego (z wymienionych powyżej, w zależności od nastroju), na koniec wprowadzić pewnien dystans, to ja się w tym odnajduję w stu procentach. Brzmi to jak nie wiadomo co, ni bóbr, ni wydra, ale wyobraźcie sobie, że jest to definicja paryskiego szyku – przynajmniej tak wynika z podręcznika paryskiego stylu Ines de la Fressange ("Paryski szyk. Podręcznik stylu.."), która jest tego stylu wcieleniem i ikoną, więc chyba wie co mówi..

Autorka i jej dzieło (więcej zdjęć tutaj)

No więc ja też już wiem – wewnętrznie, ciuchowo jestem paryżanką, pozostaje jeszcze sprawa uzewnętrznienia tego w jakiś sposób. Wydaje się to dosyć proste, no bo paryski styl, to wiadomo - paski, apaszki, cygaretki, trencze, mała czarna, berety i baletki. Wystarczy wrzucić to na siebie w takiej lub innej konfiguracji, i bingo - mamy to. W pewnym sensie tak, ale jest ryzyko, że niestety uzyskamy efekt rodem z Burdy - taki trochę szablonowy i bez ducha.
A ducha to już każda paryżanka (z urodzenia, czy nie) musi tchnąć własnego, bardzo indywidualnego i szytego na swoją miarę. Dlatego mówimy NIE wszelkim gotowym kompletom (zbyt daleko posunięta harmonia i dopasowanie nie jest chic), trendom i masthewom, a aktualne it bags omijamy szerokim łukiem (natomiast łaskawym okiem spoglądamy na vintage, zawsze en vogue). Same wiemy (czujemy) co jest dla nas najlepsze, i nikt nam nie będzie mówił  co i jak mamy nosić. Noo, ostatecznie możemy dopuścić jakiś mały, dyskretny (ale trafiony w punkt) akcencik z aktualnych trendów, żeby w razie czego utrzeć nosa wszystkim fashionistkom i innym „ofiarom mody”. 

Poradnik Ines de la Fressange bardzo dobrze oddaje tego paryskiego ducha. Pokazuje, że owszem są pewne zasady ubierania się, ale równie ważne jest ich łamanie, dystans i pewna doza nonszalancji. Nie można się starać za bardzo, totalnie - musi być jakiś oddech, niedopowiedzenie i przełamanie w naszej „stylizacji”. Tak więc nośmy perły do t-shirtu, brylanty do dżinsu, sandałki i sweterki do sukni wieczorowej, męskie marynarki do koronek, czy cekinów, itd., itp…  Czujecie to?  U nas niestety jest dosyć ciężko z akceptowaniem takich trochę nieoczywistych zestawów, bardziej cenimy sobie schematy, wszystko musi do siebie pasować, być "pod linijkę", bo inaczej jest "nieelegancko". Ale czym jest obecnie elegancja? Czy jej pojęcie nie zmieniło się? Na pewno nadal bazuje na klasycznych formach i kolorach, ale wykończenie powinno już być inne, bardziej indywidualne i twórcze. Styl paryski jak widać jest lekko wywrotowy i przewrotny zarazem, ale paryżanki na pewno wiedzą co robią, w końcu nie bez powodu uchodzą za najlepiej ubrane kobiety na globie.

Fajne jest też to, że paryski szyk nie istnieje bez poczucia komfortu i wygody, więc jeżeli źle czujemy się w szpilkach, to nośmy baleriny, nie lubimy mocnego makijażu i czerwonych ust to nośmy makijaż niewidoczny (czyli le no make-up look). Fryzurą też nie trzeba sobie specjalnie zaprzątać głowy, wystarczą zadbane i dobrze obcięte włosy (no tak, królestwo za dobrego fryzjera..), a lekki (ale kontrolowany) nieład na głowie to jest to. Czegóż chcieć jeszcze - ja nie mam więcej pytań!

No więc opętał mnie ten duch i postanowiłam po raz kolejny wywrócić swoją szafę do góry nogami i znów wykonać tę daremną i syzyfową pracę przejrzenia jej, uporządkowania i stwierdzenia na ile jest chic – a na ile nie. Jedną z pierwszych rzeczy, która wpadła mi w ręce była jakaś taka zwykła, bieliźniana koszulka o prążkowanej fakturze – o dokładnie taka, jaką nosił nieco grubiański Stanley Kowalski w „Tramwaju zwanym Pożądaniem”. Tak dla zilustrowania (bo zawsze warto popatrzeć na młodego Marlona Brando):

Często noszą ją też murarze. W pierwszym odruchu miałam się jej oczywiście pozbyć, aż tu nagle grom z jasnego nieba i olśnienie – toż to o takim topie pisała Ines, jako o jednym z podstawowych elementów paryskiego stylu! Musi być prosty, najlepiej biały, lekko bieliźniany w charakterze i lekko przyciasny, żeby uzyskać „superstylowy efekt naciągniętego materiału”. No wszystko się zgadzało, więc zapałałam do koszulki wielkim pożądaniem i zaczęłam ją wykorzystywać (jakkolwiek to brzmi) bardzo często. 

Na początek postanowiłam oczywiście zbudować na niej „stylizację paryską”. Dobrałam więc do niej granatowe, dżinsowate (ale za to w kant) spodnie, no i - w celu przełamania tej, jakże basicowej całości - oczywiście moje ulubione wężowo-cekinowe bolerko, bo wciąż uparcie twierdzę, że pasuje zawsze i wszędzie. Żeby dokonać jeszcze większego przełomu, założyłam też lekko etniczne sandałki (tak mi się jakoś skomponowały z fakturą bolerka). Poszłam nawet o jeden most za daleko i całość uzupełniłam kolczykami w kształcie skorpionów, na szczęście na zdjęciach ich nie widać. Torba to moja zdobycz z allegro, trochę przypomina mi Kelly bag Hermesa (<3), wiec w ałtficie quasi paryskim jest chyba ok. 

bolerko (Gina Tricot) - sh
koszulka - stara bardzo, chyba H&M
spodnie (Wallis) - sh
sandałki - Zara  (zgrzeszyłam na letniej wyprzedaży)
torba vintage - Allegro

Pisząc tutaj o paryskim stylu, chciałam też nawiązać do „Lekcji Madame Chic” światowego bestselleru, który niedawno pojawił się i u nas (jak widać, kobiety całego świata łączą się chyba w nową komunę paryską), oraz do najnowszego wydania magazynu H&M, który ku mojej radości też jest poświęcony tematom paryskim, z tym, że traktuje głównie o specyficznym trendzie – „na redaktorkę francuskiego Vogue”. Jednak z uwagi na nieprzyzwoitą długość tego elaboratu odpuszczę sobie (oraz nielicznym, którzy dobrnęli do tego miejsca) i zajmę się tym w kolejnych postach, bo paryski szyk mnie kręci i uważam, że wart jest niejednego wpisu. I jak pewnie widać po moim ałtficie, wiele jeszcze jest do zrobienia. Szkoda tylko, że zapewne fascynacja ta nie jest na tyle silna, żeby np. zacząć uczyć się języka, ech…

A Wy, jak macie w tym temacie?

Merci beaucoup,

Karolina

P.S.

Postanowiłam nie używać (przynajmniej w tym poście) emotikonek, bo stwierdzam, że takie „ozdobniki” nie są chic.. A teraz - czas na uśmiech.

Follow my blog with Bloglovin